آن رُخ داد كه پيامبر صلى اللّه عليه و آله سيزده سال در مكّه به سوى بيت المقدّس ، نماز خواند و بعد از هجرتش به مدينه نيز به مدّت هفت ماه به سوى بيت المقدّس ، نماز گزارد . بعد از اين مدّت ، خداوند ، قبله او را به سوى كعبه تغيير داد ؛ چرا كه يهود ، پيامبر خدا را سرزنش مىكردند و به ايشان مىگفتند : تو پيرو ما هستى . به سوى قبله ما نماز مىگزارى . پيامبر خدا از اين سخن ، سخت اندوهگين شده بود و در دلِ شب ، بيرون مىرفت و به انتظار رسيدن فرمانى از جانب خداوند متعال در اين باره ، به كرانه‌هاى آسمان مىنگريست . فرداى آن شب ، چون وقت نماز ظهر رسيد ، پيامبر خدا در مسجد بنى سالم ، دو ركعت از نماز ظهر را خوانده بود ، كه جبرئيل عليه السلام بر ايشان فرود آمد و بازوهاى ايشان را گرفت و ايشان را به سمت كعبه برگرداند و اين آيه را بر او فرو خواند : " ما [ به هر سو ] گردانيدن رويت در آسمان را مىبينيم . تو را به سوى قبله‌اى بر مىگردانيم كه آن را مىپسندى . پس ، رو به سوى مسجد الحرام كن " . پيامبر خدا ، دو ركعت به سوى بيت المقدّس خوانده بود و دو ركعت ديگر را به سوى كعبه خواند . در اين هنگام ، يهود و مردمان نابخرد گفتند : چه چيز آنها را از قبله‌اى كه داشتند ، روىگردان كرد ؟